Author: HanliegeSels

Van wat net ‘n dagprosedure moes wees om van die rooi karretjie wat my elke maand besoek, ontslae te raak, raak toe ‘n 5 weke siekverlof.

Nou kyk, as jy vir 5 weke met betaling by die huis kan bly, is dit nie te versmaai nie en as jy nog 5 kg in die proses kon verloor, is dit ‘n bonus, maar ai!! Daar is ‘n paar ongewenste dinge wat ek na afloop van hierdie ervaring van my ongewenste “bucket list” kan afmerk.

Toe die ginekoloog ‘n “oeps” oomblik beleef, word ek ingelig, nadat ek wakker word van die narkose, dat ek nie kan huistoe gaan nie, maar vir 3 dae in die hospitaal gemonitor moet word vir moontlike komplikasies wat mag ontstaan. Kom ons werk ‘n ou covid toetsie daarby saam, en ek kan dit ook afmerk. Jy kan nie in die hospitaal opgeneem word tensy jy vir covid getoets is nie. Dit is so erg soos wat almal sê!!! Dit voel soos ‘n yskoue breinaald wat tot in die brein ingesteek word. ‘n Baie onsmaaklike affêre.

Min het ek geweet dat ek ‘n “Grey’s anatomy” of “Chicago Med” oomblik sal hê deur in ‘n ambulans vervoer te word. Iets wat ek van my “bucket list” kan afmerk, want nie baie mense het al die geleentheid gehad nie.

Ek word ingestoot by die hospitaaldeur waar ek 22 jaar gelede as werknemer van die Mediclinic gewerk het by dieselfde toelatingstoonbank waar ek ure spandeer het. Wie het nou gedink dat ek eendag, op ‘n hospitaalbed deur ‘n paramediese span, juis hier ingestoot sal word. Ek word deur die hospitaal, op hierdie hospitaalbed vervoer, en ek ervaar eerstehands hoe die ligte teen die plafon by my verby skuiwe, nes op televisie. Ek probeer rigting in my kop hou van waarheen ek gaan. Ek het mos 11 maande hier gewerk. Maar in 22 jaar het dinge baie verander.

Ek lê soos ‘n “lady at leasure” in die hospitaalbed nadat daar lank en geduldig na ‘n geskikte aar vir die drip gesoek word. Ek het ‘n bedklokkie en kan dit net druk as ek hulp/diens benodig. Wow, daar word niks meer van my verwag as om te rus nie. Heerlike jellie, hoender aftreksel sop en helder vrugtesap. Drie keer per dag terwyl die ander pasiënte se gebraaide hoender en gestoomde groente se reuk in my neus opgaan en my maag laat draai.

Alles loop reg en ek word ontslaan. Die ontslaanproses het ‘n uur langer geneem as nodig aangesien die suster en die chirurg mekaar misverstaan het en ek probeer uitvind wat die probleem is. ‘n Ekstra uur in die hospitaal is verskriklik en behoort vermy te word.

Ek word opgelaai deur my buurvrou met my kar wat ek 2 jaar gelede gekoop het en ‘n lieflike stamp gekry het deur ‘n 84 jarige ou dame dieselfde dag wat ek die ginekoloog besoek het om die prosedure te bespreek. Moes seker toe al geweet het, my moeilikheid is geboek. 2020 se coronavirus en sy implikasies is nie uitdagend genoeg nie.

Ek gaan 2 dae later werk toe en sommer elke dag daarna. Alles verloop goed en daar is geen probleme. Ons vier my man se verjaarsdag op die Sondag en geniet ‘n heerlike uitstappie.

Maandag gaan ek werk met ‘n kramperigheid op my maag. Dit is 10 dae nadat ek ontslaan is. Ek wonder of ek moet gaan werk, maar besluit dat ek deur die dag behoort te kom. My asemhaling is vlak en ek loop nie lekker nie. Die kramperigheid op my maag raak erger deur die dag en ek gaan, nadat ek klaar gewerk het, gou by die apteek langs en kry medikasie vir winde. Ek sukkel om te eet en kan skaars dit wat ek inkry, binnehou. Dinge raak erger en om half 12 die aand, kan ek nie meer nie. Pak ‘n tassie en ons is oppad hospitaal toe. Die hobbels en ongelykhede in die pad, maak dit baie onaangenaam. Ek ry in ‘n rolstoel van die kar af, wat ek ook nou kan afmerk op my lysie. Ek het soveel pyn dat ek sukkel om asem te haal. By ongevalle word daar weer eens ‘n ou covid toetsie gedoen. Ag, hoe ek nie hierna uitgesien nie!! ‘n 2 de maal!!! Die ongemak word egter deur die krampte op my maag oorskadu. ‘n Voedingsbuis word hierna deur my neus, af in my keel tot in my maag ingesit. X-strale word geneem en toe ‘n CAT scan. Ek hoor ook maar net van hierdie dinge op televisie en kan nou uit ervaring, dit ook afmerk van my “bucket list”. “Been there, done that”.

My arme man sit 2 ure by toelatings totdat hulle weet dat ek opgeneem gaan word. Weer eens is dit ‘n uitdaging om van al die baie are, wat so vlak lê, ‘n geskikte aar te kry vir ‘n drip. Hier gaan ons weer. Ek het dit mos nou al afgemerk!! Ek word weer saal toe geneem en kon darem met behulp van die pyn medikasie, ‘n bietjie slaap. Ek word later die volgende oggend ingelig dat my dunderm, wat met die vorige “eenvoudige eendag prosedure” beskadig is, begin lek het en dat ek reggemaak gaan word vir ‘n noodoperasie. Jippee, noodoperasie. Nog iets wat ek kan afmerk van my gewenste lysie.

Ek word wakker na die narkose en besef dat ek ‘n sny het, wat so lank is soos ‘n liniaal se lengte, op my maag. Al die vorige letsels van my volwasse kinders se keisersnitte is netjies gemaak en ‘n nuwe, langer sny is in die plek daarvan. ‘n Bietjie goeie nuus by die slegte. Ek is nou weer ‘n vars, opgegradeerde ek. Ek kyk om my rond en besef dat ek in die covid positiewe kant van die Intensiewe sorg lê, aangesien hulle nog wag vir uitslag van my covid toetsie. Intussen kom die fisioterapeut en ons begin beweeg. Dronk en onvas op my voete voel alles soos ‘n droom. Ek sweef.

Die covid uitslae kom terug en ek word na die covid negatiewe deel van die Intensiewe sorgeenheid oorgeskuif. Hier word ek ontnugter deur die gekerm van ‘n ou omie waarvan albei sy bene geamputeer is. ‘n Omie wat oorkant my lê met swaar asemhaling wat na 2 dae klink soos ‘n klankversterker wat agter die kopkant van my bed is en in stereo asemhaal. Jy voel soos ‘n pasgebore geelsug baba wat onder skerp ligte lê!! Die verpleegpersoneel skarrel soos afkop hoenders rond van een bed na die ander. Hulp word oor en weer gevra en dit is ‘n oneindige lawaai. Pasiënte word in en uitgeskuif soos wat hulle toestand verander. Daar is ‘n voedingspyp in my neus, ‘n drip in my nek, ‘n “vitasl” meter aan my vinger en ‘n bloeddrukpomp aand my arm. Soveel pype en draadwerk het ek nog nooit ervaar nie. Die drip staander het nie meer plek vir ‘n enkele dingetjie om te hang nie. Ek het ‘n doodse dors en ek mag slegs ‘n stukkie ys inneem om dit te verlig. Nul per mond. Skielik voel ek baie siek. Ek is seker dat ek sieker is as wat ek dink, want ek is vasgekluister aan hierdie bed en kan by niks uitkom nie as gevolg van al die konneksies aan my liggaam. Die kateter help natuurlik dat ek nie agterkom dat ek ‘n toilet benodig nie. Daar is plakkers op my bors wat aan ‘n masjien gekoppel is. Jy voel so nutteloos en uitgelewer. Ek is in en uit slaap en weet nie hoe ek my dae gaan verby kry in hierdie nagmerrie nie. Ek kan slegs op my rug lê en my voete is permanent gevries. Later besef jy dat jy niks aanhet behalwe ‘n hospitaal jurkie nie. Dit is nie eers agter vas nie, want jy word gereeld gewas en ingesmeer sodat jou bloedsirkulasie gestimuleer word en jy nie bedsere kry nie Hier laatmiddag, dan voel dit soos gloede en my gesig en bolyf is so warm dat ek slegs ‘n blokkie ys hiervoor kan neem en ‘n koue lappie om my nek kan sit om beter te voel. Uiteindelik, verligting. In en uit slaap. Die bloeddruk van ‘n paar pasiënte word gelyktydig geneem op ‘n vasgestelde siklus deur ‘n gekontroleerde punt. Elke oggend word ‘n ander vinger geprik om toe te sien dat die buisvoeding se hoë suikerinhoud gemonitor kan word. Later deur die dag word daar bloed getrek om te sien of die infeksie verbeter. Doktersbesoeke elke dag en ek kan darem die vrae wat ontstaan vra en antwoorde kry. Die fisioterapeut kom en ons stap, meeste van die kere met ‘n staander vol sakkies wat ek saamsleep en ander kere kon ek darem ontkoppel word van die besigheid soos wat die dae van herstel aanskuif. Dokters kom in en gesels kliphard met die verpleegpersoneel en jy skrik wakker uit ‘n droom wat jy nie kan oorvertel nie. Jy weet net dat dit nie in jou verwysingsraamwerk is nie en dat niks sin maak nie. Binne oomblikke het jy vergeet wat dit was. ‘n Bloedverdunner word in jou bobeen ingeskiet wat voel soos ‘n kooltjie vuur. Na 6 dae word hierdie bobeen so seer dat dit voel of ek met ‘n helse hou in iets vasgeloop het en ‘n massiewe bloukol veroorsaak het. Ek word weer wakker en dit voel of iets op my lê, want die komberse is swaar. Gedink dis my kat wat op my lê, maar daar is niks.

Sodra ek ‘n wind kan laat, is my kanse om uitgeskuif te word na ‘n saal, beter. Indien my derms begin om te werk en ek ‘n bedpan suksesvol kan gebruik, dan is my kanse nog beter. Jy voel dat jou maag iets wil doen en dan moet jy vinnig iemand se aandag kry voordat jy jouself in jou bed bevuil. Jy hang soos ‘n uil op ‘n kluit op hierdie bedpan met jou agterend in dit wat ookal wat jou liggaam verlaat. Jy laat weet dat jy klaar is en wag vir hulp terwyl die bedpan prentjies op jou agterend druk. Dan word jy bevry van die bedpan, jou agterend word afgevee, roompies teen “boudjie brand” gesmeer en dan lê ons maar weer om die dag verby te kry.

Die voerbuis word verwyder en dinge voel darem meer gemaklik. Ek begin stelselmatig al meer gek raak en moet myself gereed sover kry om te onthou hoe lank ek al hier lê. Om te onthou watter dag dit is en wat die datum is. Ek besluit om teen my aanvanklike besluit in te gaan, en my man te vra om te kom besoek. Ek wil nie hê hy moet my sien soos ek lyk met die voedingsbuis ens. nie. Ek wil hom nie ontstel nie. Ek het net besef dat ek moet plan maak sodat ek nie totaal van my kop af gaan nie. Ek kon darem ook besoek kry van my ma en van daar af het dinge begin beter gaan. Ek kon die televisie aanskakel, maar dit was hoofsaaklik sport programme. Regtig? Wat van ‘n mooi “romcom”?

Uiteindelik, na 8 dae, word ek uitgeskuif saal toe in my eie privaat spasie. Die drip in my nek word ontkoppel en ‘n nuwe drip word opgesit in die pypie van die vorige soekproses. Die kateter word uitgehaal en ek voel sommer hoe die bed gebondenheid begin verlig. Ek het meer vryheid om te beweeg. Ek kan steeds net op my rug lê en dit raak vervelig. Ek kry weer heerlike jellie, hoender aftreksel sop en helder sap – drie keer per dag. Die volgende dag, nadat ek baie beter geslaap het, kry ek nuus dat ek darem nou op vol vloeistof dieet is en kan darem nou bietjie meer vaste kos kry. Die helder sop het darem nou meer substans en die jellie kry vla oor. Ek kry sulke lekker poedinkies wat help om die liggaam vinniger te laat herstel. Dit bevat blykbaar proteïne. Dit smaak soos karamel kondensmelk – my absolute gunsteling stresverlig item. Ek kan darem die badkamer gebruik en 8 dae se Intensiewe sorg afwas onder die stort met die hulp van ‘n “carer”. Dit is maar benede mens se selfrespek en menswaardigheid om sonder klere, hulp van ‘n vreemde persoon te ontvang, maar sjoe, as jy darem uit die stort kom, voel jy soos ‘n ander mens. Die ou hospitaal jurkie kan darem nou verruil word vir slaapklere en jy begin stadig maar seker weer soos ‘n mens te voel. Daar is ‘n toilet wat jy kan gebruik en die menswaardigheid, na ‘n bedpan, word darem stadig maar seker herstel.

Ek kry die goeie nuus dat alles goed lyk en dat ek kan huistoe gaan. 10 dae in die hospitaal, en die ervaring van alles, kan nou ook afgemerk word op my ongewenste lysie. Nou is dit net bedrus. Ek het so heerlik in my eie bed geslaap en die volgende oggend, nadat ek ontbyt in die bed gekry het, weer aan die slaap geraak en die saligheid ingeslaap. Nou kan ek op my sy lê, televisie kyk waaraan ek gewoond is, my huismense vra om my gemaklik te maak en nou kan die volle herstelproses begin. Na ‘n totaal van 5 weke, kan ek teruggaan werk toe en begin vergeet van my ongewenste “bucket list”.

Ons is almal in ‘n staat van inperking. Nie net ons nie, maar ook die hele wêreld. Daar is ‘n virus daar buite wat ons angsbevange maak en ons is bang dat ons dit gaan kry. Of jy nou bang is vir dood of nie, is blykbaar nie die faktor nie. Daar is ‘n vrees hiervoor en het groot impak op almal se lewens.

Sedert inperking begin het, het ekself in ‘n paniek gegaan, soveel so, dat ek verlof by die werk ingesit het uit vrees dat ek die virus sal versprei. Nie noodwendig ‘n vrees dat ek dit sal opdoen nie, maar dat ek dit sal versprei na mense wie se gesondheid ondermyn is deur een of ander siekte en maklik vatbaar sal wees daarvoor. Dit maak tog sin om verlof te neem aangesien my hele gesin by die huis is en nie mag werk nie. Ek spandeer tyd saam het hulle en word nog betaal ook daarvoor. Dit was tyd vir my jaarlikse verlof maar my beplanning moes net by die inperking aanpas.

Tydens my verlof met inperking, het ek stelselmatig gewoond geraak aan hierdie inperking idee. Daar is heelwat teorië wat rondgestuur word. ‘n Opinie is soos ‘n neus!! Almal het een. Hoe gegrond of ongegrond kan mens jou nie aan steur nie en of dit vals inligting is of die waarheid, is amper ontmoontlik om te bepaal.

Soos wat die dae aangestap het, kon ek agterkom dat ek rustiger begin raak het in my gemoed. Die stres van die feit dat ek essensiële diens is maar blootgestel is aan die virus omdat ek moet gaan werk, het begin verflou en ek het my verlof begin geniet. Ek en my man het heerlik elke dag onsself met Showmax vermaak. Ons het heerlik koffie gedrink, laat geslaap en laat gaan slaap, laat ontbyt geëet en vroeg aandete sodat ons slegs 2 maal per dag eet. Ons het egter nie gedink aan kos of peusel nie, want ons was so vasgevang in die reekse wat ons op televisie gekyk het, dat jy nie wil breek en opstaan om te gaan kosmaak of winkel toe te gaan en eetgoed te gaan koop nie. Dit is in elk geval vrees aanjaend om winkel toe te gaan. Ons het dus niks ekstra of buite ons normale tipe kossoorte geëet nie.

Ek het verjaar in April. Niemand van my gesin kon werk nie en aangesien ek nog verlof gehad het, het ons en ons kinders heerlik gekuier om my verjaarsdag te vier. Ons het koek gebak en appeltertjies gemaak. Ons het ons eie koffie partytjie gehou en heerlik gesmul. Ons het ‘n paar bord speletjies gespeel en selfs kaarte. Ons het heerlik gelag, soms verspot geraak en dit was amper soos die dae toe die kinders nog op skool was en ons in een huis gebly het.

Ek en my man het meer tyd saam spandeer. Ons het nog altyd gedurende ons huwelik seker gemaak dat ons genoeg tyd saam spandeer. Ons woon op die platteland en het nie die verkeer van die stad of die afstande om te ry nie. Ons is dus in ‘n kwessie van 5 minute van die werk af by die huis. Met die inperking, was ons drie weke saam waarvan 2 weke met beide ons kinders was. Hierdie ekstra tyd met mekaar en met ons gesin, was ontsettend kosbaar. Ons het weer in voeling met mekaar gekom en kon saam die beste van die saak maak.

Ek het begin om myself te weerhou van negatiwiteit en slegs op die positiewe begin fokus. Ek het al verlede jaar die begeerte om ure voor facebook te spandeer, verloor en het gekyk hoe lank ek sonder Facebook kan wees. Die negatiwiteit en vals inligting was verseker nie opbouend nie en daarvan het whatsapp getuig. Wat is die onderliggende doel met hierdie inperking en wat gaan ek hieraan en hiermee doen. Ek het nou baie tyd en kan nie meer sê dat ek nie by die hope naaldwerk kan uitkom nie. Knope aanwerk, stukkende knië toewerk of afknip en ‘n soom insit, stukkende broeksakke heelmaak, verstelwerk doen en al die ander kleinigheidjies waarvoor daar nooit tyd is nie. Ek was so op ‘n “roll” dat ek dit begin geniet het. Dit was so heerlik om terug te kyk op die stapels herstelde klere wat netjies opgevou lê en wag om uiteindelik weer in die kas te kom en die spasie wat dit opgeneem het, toe dit stukkend was, te gebruik vir iets anders.

Hierna het die stof , wat al weke opgegaar het, aan die beurt gekom. Dit het my tyd gegee om sommer al die ou klein goetertjies wat rondstaan wat einlik net stof opgaar, weg te maak. Dit is of op ‘n plek gebêre, waar dit al lankal moes wees, of eenvoudig weggegee of uiteindelik as onbruikbaar verklaar en in die asblik gegooi.

Ek het my handsak begin ontleed. Daar is handeroom, lipstiffie, ‘n massiewe beursie met ‘n paar munte in en kaarte waarop daar betalings gemaak moet word, notaboekies en penne, parfuum, donkerbril, naaldwerkstelletjie, naelstelletjie, en noem dit, dit was daarin, net vir ingeval. Soos ek nou die dag vir iemand sê, ek bly skaars 3 minute van die werk af, maar my handsak is gepak vir enige gebeurlikheid asof ek in ‘n ander dorp werk en iets dringend sal nodig kry wat by die huis lê en onbereikbaar is. Ek het meeste van hierdie goed uitgegooi en ek moet sê dat die lipstiffie, verpligte masker, selfoon met ID kaart en bankkaart daarin, my toegangsknoppie tot die deure by die werk en my leesbril wat oorgebly het in my “Covid handsak”, heelwat ligter oor my skouer hang as voorheen. Ek het nog sedertdien niks wat ek uitgegooi het, benodig nie.

Ek werk flexie ure en wanneer ek moet gaan werk, is dit eers 10 soggens. Ek het dus heerlik tyd, nadat my man koffie in die bed gebring het, om uit te strek en lui te wees terwyl ek wag vir die koffie om af te koel tot drinkbaar. Voorheen het my man ook nie hiervoor tyd gehad nie en sedert die inperking, kry ek koffie in die bed. Sodra die koffie dan die regte temperatuur het om lekker te kan drink, sit ek regop in die bed en luister na ‘n Christelike boodskap op Youtube. Dit is van die positiewe inligting van skakels wat ek per whatsapp ontvang het. Ons kan mos nie nou kerk toe gaan nie. So word my geestelike lewe ook verander en meer intens. Nadat my verlof verby was, was daar steeds tyd, soos altyd van te vore, om tyd hieraan te spandeer. Ek het net nooit my tyd hiermee spandeer nie. Ek het soveel wyser geword hieruit en weet dat ek dat ek, op hierdie positiewe gesindheid, die krisisse en moeilike tye in my lewe, beter kan hanteer en my sterker maak as ek dink ek is swak.

Ek is terug by die werk en ek het ‘n ander uitkyk. Ek is dankbaar dat ek hierdie tyd inkomste gehad het. Ek kon vir my gesin voorsien al het dit beter beplanning geverg. Een oggend het my buurvrou gevra of ek dan oppad is werk toe. Ek het gesug en bevestig dat ek oppad was. Skielik het hierdie woorde in my ore weergalm en ek het myself gekorrigeer en gesê, “Ja tannie, dit is ‘n voorreg om steeds inkomste te hê terwyl ander mense nie mag werk nie, om na ‘n werk toe te kan gaan en te besef dat die impak van die inperking, my nie werklik, werksgewys, beïnvloed het nie”. Ek het vriende en familie wie se werksposisies in die weegskaal is en die toekoms lyk donker. Ek gaan my uitkyk oor my werksposie verander vir die feit dat ek gesondheid het om te kan werk, dat ek ‘n werk het en ek voordele by my werk het wat kosbaar is en dat ek dit moet omarm en my deel moet doen met oorgawe en positiwiteit.

As ek terugkyk op hierdie vreemde tyd in ons lewens, waarvoor niemand voorbereid was, of uit ondervinding raad kan gee nie, is dit ‘n wonderlike tyd van vernuwing en refleksie. Ons natuur het soveel herstel getoon en ons natuurlike habitat het soveel mooier ontwikkel en dit het mens laat besef dat die mens ‘n groot sondebok is en die aarde vernietig. Daar is mense wat voorheen gesê het dat ons drasties iets moet doen om die aarde te red. Meer drasties as inperking en die onmiddellike afdwinging en effek daarvan, is daar seker nie. Ek vertrou dat hierdie impak blywend sal wees.

Die inperking het ons meer kreatief gemaak en ons laat dink. Ons kyk dinge uit ‘n ander perspektief. Ons sien dinge anders. Ons het kans om ander planne te maak om die beperkinge van die inperking in ons guns te laat werk. Wat ‘n vreemde, wonderlike tyd is hierdie inperking nie. Dit is ‘n tydperk in ons lewens wat ons nooit sal vergeet nie. Dit is egter ons keuse of ons die negatiewe of die positiewe daaruit gaan neem en vorentoe daarop gaan voortbou.

Ek werk heeldag met publiek en lewer ‘n diens aan die publiek. Ek is ook ‘n kliënt wat my aankope doen en aan die ander kant van die prentjie is. Wanneer ek ‘n diens lewer, verwag ek dat my kliënte geduldig moet wees. Wanneer ek die kliënt is, is dit nie so maklik nie. Dit is egter moontlik as jy jouself daarop instel.

Dit is nou al 6 jaar wat ek ook geduld moet hê met kliënte wanneer ek verwag dat hulle geduldig moet wees. Daar is baie faktore wat ongeduld veroorsaak. Meeste van die kere het iets met die kliënt gebeur en kom jou uitttrap omdat dinge skeefloop. Ek hou my dan rustig en kry die kliënt rustig. Die rede waarom hy/sy opgewonde is, is nie my skuld nie, ook nie noodwendig die kliënt se skuld nie, so moenie ongeskik met my wees nie. Ek gaan my bes doen om jou te help en jou probleem uit te sorteer en jy gaan met ‘n geruste hart terug huistoe. Dan kom mense agter dat dit alles onnodig was.

Daar is lang rye in die stede. Oneindige verkeer en ‘n gesoek na parkering. Ek het eendag ‘n tjek van ‘n kliënt moes gaan kleinmaak in die stad en moes vir ‘n hele uur in die lyn wag voordat ek gehelp is. Ek moet toe nog wag dat hulle die kliënt telefonies in die hande kry om die tjek te bevestig vir uitbetaling wat nog ‘n verdere 10 minute geduur het. Ek moet hierdie kontant weer gebruik om voorraad aan te koop vir die bestelling wat die betrokke kliënt by my geplaas het. Tjeks is uit die mode en uiters gevaarlik. As gevolg hiervan, aanvaar ek nie gewoonlik ‘n tjek nie, maar dit is ‘n goeie kliënt en ek wil nie moeilik wees nie. Ek moes maar geduldig in die tou staan totdat ek gehelp is. Om ongeduldig te raak, te skel en vir almal in die tou te vertel hoe swak die diens is, help niks. Dit maak dinge nie vinniger of makliker of aangenamer nie. Inteendeel!!! Onthou net – haastig is nie gou nie.

Nou waarom sal die bedorwe afgetredene in die platteland sy “toys” gooi as hy/sy 10 minute in ‘n tou moet staan? As jy nie in ‘n tou wil staan nie, maak gebruik van tegnologie. As jy tegnologies gestremd is en nie WIL leer nie en jou ore uitleen aan VLV -en RSG praatjies oor hoe gevaarlik dit is, staan in die ry en wag jou beurt af. Waarom jy so haastig is weet nugter alleen. Dit is ‘n bietjie ontvlugtig van die ou vrou wat heeldag neul, van die ou oom wat sy bril soek en honger is. En dan begin jy sommer baklei omdat die persoon wat jou moet help, nie wit is nie. Die wit persoon weet mos beter. Nee oom/tannie. Almal word dieselfde opgelei, word oor dieselfde kam geskeer en is bekwaam om jou te help. Hou op om uitsonderings te maak. Jy maak jouself belaglik. En dan baklei jy nog omdat jy 10 minute in die tou moes staan. Het die persoon wat jou moet help bolle gerol, of was die persoon met iemand anders besig? As jy nie lank wil wag nie, moenie aan die begin of einde van die maand jou voete by die deur uitsit nie. Bly by die huis en brei of kook ‘n bredie. As jy ongeduldig wil wees, gaan op ‘n stil tyd om jou besigheid te doen. Moenie ongeduldig wees met die persoon wat jou regtig wil help nie, want mense wat nie verstaan hoe dinge werk nie, raak mos ongeskik. As jy nie die persoon vertrou wat jou moet help nie, bly ook by die huis. Baie ander mense in die publiek sien jou ongeduld en skaam hulle namens jou. Die beste is dat jy môre weer moet terugkom na die mense toe waarmee jy ongeskik was want jy het weer hulle hulp nodig. Die voorbeeld wat jy as “hoog heilige Afrikaner” stel, laat veel te wense oor en ander kulture dink minder as niks daarvan.

Die goue reël is dus – geduld kos jou niks. Vriendelikheid kos jou niks. Hoflikheid kos jou niks. Bedank die persoon wat jou met oorgawe gehelp het om jou kostrollie uit te pak, deur die til sit en dit ingepak het. Bedank die persoon vriendelik wat jou by die til gehelp het en moenie jou kuite styf maak as een van die winkel personeel jou trollie wil stoot nie – en ja, gee hom ‘n rand of 3. Hy hoef nie hoflik te wees nie. Gooi ‘n bietjie goeie maniere daarby en jy gaan dit ver bring in die lewe.

Ek het al baie gewonder wanneer ek by ‘n selfoon wat gelaai word in ‘n kantoor, verbyloop, of dit goeie praktyk is en of dit grens aan diefstal. Wanneer jy iets verbruik vir jou eie gewin , sonder toestemming, en nie noodwendig tot jou direkte pligte op kantoor bydrae nie en waarvoor jou werkgewer daarvoor betaal, is die lyn baie dun tussen steel of voorreg. Indien jou selfoon ‘n noodsaaklike toestel is om jou werk te kan doen, bv ‘n sakeman, eiendomsagent en ander, kan dit gesien word as deel van die vergoedingspakket om jou foon op kantoor te laai.

Wanneer jy egter ‘n werknemer is en nie jou selfoon benodig om jou werk te kan doen nie, hoekom is jou selfoon nie oornag by jou eie huis gelaai nie? Ons almal betaal vir krag vir eie verbruik. Gaan kyk ook na die verskil tussen gebruik en verbruik. Wanneer iets opgebruik kan word, word dit verbruik bv. krag, seep, petrol ens. ens. Dit moet vervang word en iemand betaal daarvoor. Wanneer jy iets gebruik is dit iets wat nie opgebruik kan word nie, bv. ‘n rekenaar, stoel, selfoon ens. ens. Dit is ‘n eenmalige uitgawe vir baie jare. Krag is iets wat verbruik word m.a.w dit moet vervang word. ‘n Pen word op die lange duur ook verbruik, maar as jy dit gebruik om jou werk te doen is dit ‘n hulpmiddel waarvoor jou werkgewer betaal. Wanneer jy die pen huistoe neem vir persoonlike gebruik, is dit diefstal.

Is mense net besig om sulke dinge te misken, of steel hulle wederegtelik sonder ‘n gewete? ‘n Vriendin van my het jare gelede al vir my gesê, as jy kan lieg, kan jy steel ook. Is dit nie anders om ook waar nie? Om jou werkgewer se krag vir eie gewin te gebruik of om privaat oproepe vanaf jou kantoor te maak, is niks anders as diefstal nie. Tensy jy ‘n ooreenkoms het met jou werkgewer om elke maand vir hierdie dienste te betaal, is dit iets anders. Persoonlike oproepe tydens werkstyd is ook diefstal. Jy verdien tog ‘n salaris vir dienste en pligte wat jy uitvoer en om met jou kêrel vir ure oor die foon te praat wanneer jy moet werk, is ook diefstal. Steel van jou werksure vir persoonlike gebruik.

Dit bring my by “smoke breaks”. Indien jy teetyd en/of etenstyd by die werk het, kan jy doen wat jy wil. Jy word nie vir etenstyd betaal nie. Jy kan dus rook, met jou vriendin gesels oor haar liefdeslewe of wat ook al. As jy in werksure buite gaan rook, steel jy jou werkgewer se tyd. Diegene wat nie rook nie, moet dus die fort hou terwyl jy jou longe met kanker gaan vul. Nie-rokers het nie ‘n “verskoning” om nie tydens werksure op kantoor te wees nie. Nie-rokers werk dus langer ure as rokers. Ons hoef nie eers oor die gesondheidsaspek hiervan te praat nie.

My vraag is dus : Is jy iemand wat steel sonder dat jy dit besef? Maak jy misbruik van jou werkgewer se hulpbronne vir persoonlike gebruik? Aanvaar jy dit as vanselfsprekend om jou selfoon by die werk te laai? Steel is steel. Of dit nou ‘n kar is of ‘n bietjie krag. Hoe sal jy dit hanteer wanneer jy in die stoel sit van die werknemer? Stof tot nadenke.

Om te stem of nie. Daar is soveel gemengde gevoelens. Vir wie stem jy? Waarvoor stem jy? Almal maak wonderlike beloftes voor die tyd met hulle veldtogte om stemme te werf. Glo jy hulle, of glo jy hulle nie? Indien jy voorheen gestem het, watter impak, indien enigsins, dink jy, het jou stem gehad? Of dit nou binne die volgende jaar of 10 gebeur, het dit wat belowe is deur die spesifieke party, gerealiseer?

Jy kan nou sê ja, elke stem tel. Ek glo so ja. Ons eie mense is so verdeeld en niemand staan saam nie. Daar is soveel kerke as wat daar politieke partye is. Die fokus is dieselfde maar die wyse waarop die einddoel bereik moet word, is verskillend. Ons getalle in vergeleke met die meerderheid is ver te min om ‘n indruk te maak. Jy kan seker probeer.

Andersins bly jy weg op stemdag. Dit is ‘n mors van tyd om in ‘n ry te staan en jy kan baie ander dinge eerder doen op hierdie publieke vakansiedag. Dan word daar gesê as jy nie stem nie, jy nie kan kla nie. Of jy nou stem of nie stem nie, kla help nie. Dit is wat dit is. Die verdrukking van die minderheid is duidelik. Verdrukking van die verlede is nou omgeswaai. Dit sal nooit kan verander deur stemme nie.

Ons kan maar net vertrou op ons Skepper dat hy vir ons die insig gee oor wat om te doen – of nie te doen nie. Om te stem of nie te stem nie. Vir wie om te stem of nie te stem nie. Om te vertrou dat Hy ons enigste uitkoms is of jou bes gaan probeer om self dinge te verander, is jou keuse.

Ons moet steeds positief bly en die beste maak van die tyd wat ons op aarde gegun word. Respekteer jou medemens. Wees verantwoordbaar vir jou dade. Maak reg waar jy fouteer het. Moenie iets of iemand anders blameer as jy droogmaak nie.

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!